Er was eens ... een beperking

En terwijl ze zachtjes haar hoofd tegen het zijne aanlegde, leek het alsof ze zei:
Ik zal je dragen.

Er was ... eens een beperking.
En het leidde ons naar de mogelijkheid.
— Jason Alexander Wauters (Founder & Teacher of EDEN)

Van Cedric

Bij mijn geboorte kreeg ik een zuurstoftekort, daardoor heb ik vandaag een fysieke beperking. Sinds jaar en dag verplaats ik me in een manuele rolstoel. Enkel jaren geleden ging ik alleen wonen, werken is voor mij onmogelijk, dus startte ik een zoektocht naar een hobby die mijn lichaam aankon en waar ik van kan genieten. Paarden trokken al snel mijn aandacht, maar ik had nooit gedacht dat ik er zou aan beginnen... 

Mijn beperking zorgt ervoor dat ik moeite heb met mijn evenwicht te bewaren, mijn spieren hebben heel wat spierspanning waardoor ik vaak verkrampt ben. Ik ervaar een constante pijn, die me enorm belemmert en vaak mijn vreugde tempert, maar sinds ik bij Jason en Nele ben samen met Uka, komt deze stilaan wel terug. Hoe langer ik ga, hoe meer ik ervan geniet. 

Zodra Jason me op Uka heeft getild, kan mijn lichaam beginnen met ontspannen. Haar lichaamswarmte voelt fijn, het maakt me rustig. Ze staat stil en dat geeft me de tijd een comfortabele houding te zoeken. Zodra we bezig zijn, kan ik mijn rolstoel even vergeten. Ik zit hoog, dus ik zie mijn omgeving een keer vanuit een andere hoek. Geweldig! Er worden terug spieren geactiveerd waarvan ik niet meer wist dat ze bestonden, maar het doet me goed.

Vorige keer is het me gelukt om Uka naar me toe te krijgen. Het was een teken van haar, dat ze me vertrouwt. Wederzijds, net zoals ik ook Jason en Nele vertrouw. Geen woorden voor hoe zoiets voelt.
Het is een plek geworden waar ik mezelf kan zijn, kan genieten, en alles kan vergeten. Ik word emotioneel bij hen, maar ook gelukkig. De eerste les al was Uka ervandoor met mijn hart.

– Cedric Aerts


Voor Cedric

Het is een koude dinsdag in België zoals het een winterdag eind januari betaamt.

Nele is Uka aan het poetsen en doet haar een voltigesingel om. Uka kijkt mij aan met haar grote ogen.Nieuwsgierig en zacht. Attent en er helemaal bij met wat gaat komen.

We lopen samen op en ik vraag Nele hoe Uka het deed de laatste keren. “Oh” zegt Nele: “Ze doet het fantastisch.”

“Ze is voorzichtig en rustig en het is alsof ze weet waar ze zich mee bezig houdt.” Zo helemaal een Minister denk ik bij mezelf.
“De meeste coachpaarden” zegt Jason “hebben het karaktertype van de Minister in zich.” De pedagoog onder de paarden.

We wachten op Cedric en laten Uka in de picadero waar ze wat begint te grazen van het korte gras. Buiten op straat wordt Cedric afgezet en hij hijst zich in zijn rolstoel. Het is een sportmodel, een licht karretje.

We praten onderwijl we naar de plek van Uka gaan. Nele en ik pakken een tonnetje om op te zitten en we bespreken met z'n drieën de stand van nu wat het rijden op Uka betreft. Hij zegt dat hij er elke week zo naar uitkijkt om naar Uka en EDEN te komen.

Het is nu de derde les en hij kan zich beter ontspannen op de rug van het paard. Zijn spierontspanning is vooruit gegaan had hij opgemerkt.

Ik benoem zijn kracht: “Wat ben jij sterk.” zeg ik tegen hem. Hij kijkt mij aan en ik zie dat het hem verrast. Jason arriveert. En dan begint les 3 van de Quest van Cedric.

Ik maak foto's en draai om de eenheid heen. Ik zie eenheid in de focus en de betrokkenheid tussen Nele, Cedric, Uka en Jason. Ze zijn met elkaar volkomen met hetzelfde bezig. Ieder in zijn eigen rol en met eigen invulling. Het stroomt vanzelf als in een zeer goed team.

Cedric wordt op Uka's rug gezwaaid door Jason vanuit zijn rolstoel. Uka staat stil en wacht totdat Cedric zijn balans gevonden heeft.
Nele staat Uka bij en geeft haar de ondersteuning bij dat wachten. Terwijl ik foto's maak zie ik Uka naar mij kijken. Ze geeft mij het gevoel van samenhorigheid. 

En dan zijn ze vertrokken! Rechtop zit Cedric en een lach verschijnt breed op zijn gezicht. Zijn benen hangen als natuurlijk af in evenwicht ontspannen naar beneden. ”Wow.“ voel ik in me als deelgenoot van een intense beleving tussen drie mensen en één paard.

Er is vriendschap, er is plezier en er wordt intens genoten door een man op een paard en dat paard is volkomen betrokken en senang met deze gebeurtenis. De eerste keer dat ik Cedric op een paard zag zitten en nu is een wereld van verschil. Een wereld van progressie.

Ik hield hem vast want hij wiebelde heen en weer. Nu zit hij rechtop en heeft hij zijn bekken gekanteld. Hij is één geheel met Uka en het paard stuurt hij licht aan. Nele geeft de les en legt hem uit hoe te zitten en hoe zijn handen te houden. Jason leidt Uka voorzichtig rond.

Ik maak foto's, Cedric lacht en de beperking ...?

Het leidde ons naar de mogelijkheid.


TEKST DOOR | Yvonne Jansen

SAMEN MET | Cedric Aerts, Nele van Putte
en Jason Alexander Wauters

FOTOGRAFIE DOOR | Yvonne Jansen