Herfst

We waaien weg in de wind en de bladeren kleuren rood/ oranje/ geel op de dijk met 99 bomen. 

Het was een heerlijke zomer en had magische nachten wanneer de maan zich liet zien door het bladerdak op het door paarden uitgesleten pad.

Ik floot dan op mijn vingers en als eerste kwam Arion vol speels plezier in galop op ons af: “Gaan we spelen?
Jaaaah ... we gaan”.

Of Faye met haar nooit aflatende moedige avonturendrang:
“Wie is daar en wat kom je doen?”.

Dan Nemo met zijn krachtige stoere draf. Hoog zijn benen, zo hoog als hij kan.

En Fakir licht als een veertje dansend achteraan, af en toe stoppen en kijken (dat wel) want: “Je weet maar nooit wat er achter een boom kan zijn? Is dit een nieuwe boom of stond deze er altijd al?“.

En nu hebben we een “GO”. We hoefden alleen maar over te steken. Ja, de weg over.

Weg zijn de vele bomen en: “Hallo, heel veel gras.” Het lijkt op een toendra. Even kom ik in de verleiding om te schrijven: “EDEN in Australia” bij de foto`s die we maken op misschien wel de laatste warme dag van dit jaar.

We leiden ze voor en ze volgen: “Kijk hier en kijk daar.”
4 hectare is een lange weg te gaan. Links en rechts wat bomen en zelf op een hoogte waarmee we ver over het landschap kunnen zien: “Wat komt daar aan?”.

De zeewind steekt even plagend op om ons alvast te laten weten dat het straks echt zo is.

Een roofvogel zwiert zich boven onze hoofden.
Het zijn buizerds zo te zien.

Ja, we zijn thuis. De paarden, EDEN en de herfst in Zeeland.


TEXT BY Yvonne Jansen

PHOTOGRAPHY BY EDEN